[Squad]

Kadın ile adam çarpışmamıştı.

Ne kadın yere düşen kitaplarını toplamak için ne de adam kadına yardım
etmek için yere eğilmemişti.

O an da göz göze gelip, elleri de birbirine değmemişti üstelik.

Kadın toka satan kız çocuğuna para uzatıyordu o esnada.

Adam ise küçük kızı izliyordu onlardan çok az uzaklıkta.

Sonra kadının o küçük tokayı saçlarına takışına kaydı gözü.

Saçlarının arkada dağılışına.

Beline kadar uzanışına.

Baharın ilk çiçekleri, sonbaharın ilk rüzgarı, kışın ilk yağmuru vardı kadının saçlarında.

Adam o ilk çiçeğin kokusuna,

İlk rüzgarın esişine,

İlk yağmurun ıslaklığına kapılıp gitti kadının peşinden.

Günlerce izledi onu uzaktan.

Günler, haftalar, aylarca.

Her gün kapısına başka başka tokalar bıraktı.

Her gün uzaktan her bir tokanın kadına ne kadar çok yakıştığına baktı.

Kadın meraksız, sanki olması gereken bir olaymış gibi her gün kapısının önünden alıyordu tokaları.

Bir gün kadının karşısına çıktı adam.

Tüm hislerini anlattı kadına.

İçini anlattı, içine sığmayanları.

Sonra adam kadının saçlarıyla uyumaya başladı.

Onun saçlarını okşamaya, taramaya…

Kadın o her saçına dokunuşunda ağlıyordu.

Mutsuzdu.

Adam ise huzursuz.

Onu mutlu edemiyordu.

Bir gün adam çekip gitti.

Sırf o mutlu olsun diye.

Sırf o üzülmesin diye.

Aylar sonra adam kadını çok özledi ve geri geldi.

Toka bıraktığı kapının önünde bir mektup buldu.

Aylar öncesine ait bir mektup.

Üstünde sana en değerli şeyimi bırakıyorum yazıyordu.

Adam zarfı açtı.

Küçük bir not kağıdı ve kadının küçük kızdan aldığı o toka.

Adam ilk tokayı eline aldı daha sonra notu açtı.

''Ömrümün son zamanlarını sayende en mutlu şekilde geçirdim.

Sana en değerli şeyimi bıraktım.

Tokamı.

Çünkü benim bir daha saçlarım olmayacak.

Sen dokundukça dökülen saçlarım vardı benim.

Beni o halimle hatırlama diye gitmeni istedim.

Seni çok sevdim.

Sen her o tokaya dokunuşunda ben seni izliyor olacağım.

Sen her saçıma dokunuşunda mutsuzluktan değil bir daha dokunacağın
saçlarım olamayacağı için ağladım…''